We zouden allemaal een beetje Sjoerd moeten zijn

“Sjoerd is afgelopen weekend overleden.” Staat er in mijn mailbox. Ik knipper even. Want Sjoerd. Is jonger dan ik. Ehm, wás jonger dan ik. En zal dat nu dus altijd blijven. Sjoerd was mijn collega voordat ik ging freelancen. Bij ons aller Grote Blauwe Vriend. En Sjoerd was ook quirk. Een zwijgzame jongen. Met dan weer een groene, dan weer een blauwe, dan weer een rooie hanenkam. Met zijn broodtrommel, die hij regelmatig vergat. En met die insulinespuit. Die altijd met de trap ging als wij luie honden in de lift stapten. Die elk weekend bij de scouting doorbracht omdat ie het zo leuk vond om die kleine kids blij te zien. Die altijd heel vriendelijk en behulpzaam was. Voor ons als collega’s, maar zeker ook voor de Grote Blauwe klanten. Hij deed altijd net dat stapje extra om ze aan een goede oplossing te helpen. Omdat ie vond dat dat zo hoorde. Je moest mensen helpen, als je dat kon. We zouden allemaal een beetje Sjoerd moeten zijn.

Hij is in zijn slaap overleden. Ik hoop dat je mooie dromen hebt Sjoerd.

Is het een cadeautje?

Creatief is niet mijn middle name. Het is immers mijn voornaam. Vooral als het op cadeautjes kopen aankomt. Vooral als het cadeautjes voor mannen zijn, of kinderen. Of mannelijke kinderen. Of kinderlijke mannen. Vooral als het kind nummer 3 binnen hetzelfde gezin is. Want dan ben ik al volledig de draad kwijt.

Weldoeners

Wat hebben we het toch weer goed gedaan met zijn allen. Ruim 83 miljoen hebben we opgehaald. En dat is nog niet eens het eindbedrag, want er moeten nog altijd mensen worden teruggebeld en acties worden afgerond. Het is ook hard nodig, al dat geld. Dat was wel te zien aan al die vreselijke beelden: Geert Wilders in het telefoonpanel, Carice van Houten in duet met Kane, Linda de Mol die er elke keer weer verbouwder uitziet. The horror, the horror. En de overheid besloot weer eens heel gul het eindbedrag te verdubbelen. Daar worden wij als gulle gevers altijd blij van. Waarom eigenlijk? Want feitelijk betekent dat toch gewoon dat we zelf dubbel betalen?

Er is er een jarig

hoera, hoera, dat kun je niet zien, maar dat is Creatief met quirk! Als in: niet ik, maar mijn blog dus. De verjaardag van Quirk zelf laat nog iets minder dan 9 maanden op zich wachten. Wat dus betekent dat 34 jaar geleden rond deze tijd mijn ouders… AAAARGH! Goed, laten we die gedachte snel in de steek laten!

Ik trakteerde mezelf op deze logjaardag op kaartjes voor dit fijne festival, waar ik ook dit jaar weer mijn verjaardag ga vieren. Alleen dan in een huisje in plaats van in een tent. Voor het geval er weer een storm overtrekt. En dan blijf ik twee weken in plaats van een. Mijn dag begon dus goed! En dat terwijl ie gisteren ook al zo mooi eindigde.

Even zeuren

De NS en ik begrijpen elkaar niet zo goed. Dat gevoel hebben vast meer mensen en als frequent treinreiziger kom je ook niet onder de nodige hoeveelheid storingen en uitgevallen treinen uit natuurlijk. Ik was dan ook blij verrast dat het winterweer van de afgelopen tijd juist op mijn traject nauwelijks voor problemen heeft gezorgd. En dat de NS mensen die wél hinder ondervinden op enige wijze wil compenseren is uiteraard een mooi gebaar. Maar een miljoen uitgeven aan gratis koffie vind ik nogal overdreven!

O ja

O hee! Dacht ik ineens. Ik had ook nog een log! Dat zou ik met al dat werken, feestdagen vieren en vakantie in Berlijn houden nog helemaal vergeten! Dus laat ik u even van een kleine Quirk-update voorzien. De kerstvakantie had dit jaar geen dag later moeten komen, maar wel een paar weken langer mogen duren. Voor mijn gevoel was ie met twee keer knipperen alweer voorbij. Wat ik meestal niet erg vind, want dat hele kerstgebeuren mag van mij overgeslagen worden. Ik vierde eerste kerstdag dan ook, u raadt het al: werkend. Met een kerstdineetje naast de laptop. Tweede kerstdag bracht ik door in de trein, ook een aanbeveling voor de kerst. Zeker als die trein hierheen gaat:

‘Tis the season…

van kou en sneeuw. Ik was vrij letterlijk ingesneeuwd.

An iglu with a view:

Summer is coming!

Zo, die kortste dag hebben we ook weer gehad. Op naar langer zonlicht, lente, lammetjes, bloemetjes en ZON.

Laat me nou. Zo vaak gebeurt het niet dat ik ergens optimistisch over ben.

Iglo

“Morgen gaat het sneeuwen,” zei mijn collega gister. “Nee!” riep ik. Ik Haat Sneeuw. Sneeuw is leuk in een mooi landschap, als je een wandeling in De Natuur maakt. Sneeuw is leuk om naar te kijken als je lekker binnen zit met een mok warme chocomel met rum. Sneeuw is niet leuk in De Grote Stad, waar het verwordt tot grijsbruine natte smurrie. Waar het binnen de kortste keren vertrapt wordt tot een vaste ijsmassa waar ik bij elke stap op onderuit ga.

Senioren op stamppot-scooters

“Ehm, we zijn nog niet open, sorry!” word ik aarzelend begroet als ik binnenstap bij Stamppot to go. “Neenee, ik ben uitgenodigd!” verklaar ik. “O, jij bent van Creatief met quirk!” Mensen, ik voel me toch een partij beroemd. Wel 15 seconden lang! Bambi en ik worden omringd door de geur van verf, klusspullen en een hoop mensen die hard bezig zijn de zaak in orde te krijgen. Initiatiefnemer Björn drukt ons enthousiast de hand en geeft ons een complete tour door het kleine, maar efficiënt ingerichte pand aan de Nobelstraat.