Staar

Ik wilde vroeg naar bed vandaag. Want weinig geslapen afgelopen weekend. Wanneer komt er weer eens een weekend waarin ik de zon niet op zie komen? Ik bedoel, is mooi hoor, zo’n zonsopkomst, maar zou toch beter zijn hem niet mee te maken. Ik heb netjes op tijd gekookt en gegeten, zelfs afgewassen en braaf boterhammetjes voor morgen gemaakt zodat ik niet weer duur ga lunchen in het bedrijfsrestaurant de kantine. En nu zit ik hier dus nog.

Naar het scherm te staren. Mijn hoofd af te graven naar dingen om te schrijven. Maar mijn hoofd is leeg vandaag. Sommige mensen doen jaren lang meditatie-oefeningen om zover te komen. Ik heb dat helemaal niet nodig. Nergens aan denken is niet zo moeilijk als het lijkt. Je moet gewoon nergens aan denken. Vooral niet aan dat je nergens aan mag denken. Dat is dodelijk.

Ik voel me er weliswaar heel ontspannen bij, maar goed voor een blog is het niet. Ik probeer mijn hoofd opnieuw op te starten, maar dat duurt net zolang als een ouderwetse modemverbinding. Cccchhhhhhuuuuuuuu-ping!-ping!-ping!-ccccchhhhhuuuuu. Klote Windows ook. Was mijn hoofd maar een Mac. Dan ging het veel sneller. En was het leven een stuk gebruiksvriendelijker.

Dat is de conclusie van vandaag: de wereld zou moeten werken als een Mac.