Nu we het er toch over hebben

over Josh Homme in dit geval, die heb ik dus wel eerder live gezien. Met Nero ging ik helemaal naar Groningen (ja ik heb wat over voor mijn concerten mensen!) om Queens of the Stone Age daar in de Oosterpoort te zien spelen. Prima zaal trouwens. Vooral handig dat je via de zij-ingang meteen voor aan het podium staat. Nero is nogal van het bandleden ehm, ontmoeten, dus die wilde graag backstage proberen te komen. Wat niet lukte, want de Oosterpoort heeft prima security. Enigszins teneergeslagen (zij dan toch) maakten we aanstalten om de Vera op te zoeken, waar we zouden overnachten. En wie lopen er voor ons de stad in? De band!

Nero gaf me een puppy-blik, dus ik stemde erin toe om de achtervolging in te zetten. Daar zij al een aardige voorsprong hadden duurde het niet lang voor we ze kwijt waren. “Ik denk dat ze daar het hotel in gegaan zijn,” zei ik. “O. Jammer. Daar kunnen we niet naar binnen he?” vroeg Nero terwijl ze zich op de stoep liet zakken. “Nee, dat kan echt niet. Maar weet je wat, we gaan daar op dat terrasje nog wat drinken en dan gaan we ons bedje opzoeken, het is mooi geweest.”

Sloffend liepen we naar het enige nog vrije tafeltje en lieten ons in een stoel vallen. Ik keek op en om me heen, of er soms nog wat leuks op het terras zat. Ik hoefde niet ver te kijken. Naast ons aan het tafeltje zaten de heren van Queens of the Stone Age. “Hi,” zei Josh en Nero’s avond was weer goed.