Tussen al dat niet-loggen door zou ik bijna zomaar een feestje vergeten! Nee, het is niet mijn logjaardag. Maar onlangs tikte mijn bezoekers-metertje voorbij de 50.000. Nou is dat voor jullie echte loggers maar peanuts natuurlijk en halen jullie dat elke week. Maar voor een doodgewone Quirkie is het reden voor een feestje. Want daar had Quirkie niet op gerekend toen ze half januari met dit stukje webvervuiling begon. Dat 50.000 mensen haar gewauwel zouden komen lezen.

Haha! Suckers!

De wekker rukt me ruw uit een bodemloze diepte. Ik hoor een vrachtwagen en even denk ik dat het dinsdag is: de vuilnisman. Maar als ik echt 24 uur geslapen had, dan had ik me vast een stuk beter gevoeld dan dit. ‘Ik mag nooit meer drinken op zondag, ik mag nooit meer drinken op zondag,’ is mijn mantra van deze ochtend. De wekker herinnert me er nog maar even aan dat ik toch écht op moet gaan staan nu, maar ik druk hem nog één keer de kop in. Ik haat maandagochtenden. Ze komen altijd veel te snel. Was het nog maar gisteravond, toen ik met fijne mensen om me heen stond te glunderen bij Patrick Watson.

Zachtjes stoot Lichtman me aan. ‘Je staat echt te genieten hè?’ Zwijgend en met een glimlach knik ik ja. Hoe kan het ook anders? Op het podium staat niet alleen Patrick Watson, maar een compleet ‘orkest’ met violen, cello, percussie, piano, gitaar, bas en een zingende zaag. En een band met een zingende zaag is natuurlijk per definitie geweldig, wees eerlijk. Waar Mr. Watson vorig jaar vooral ingetogen en lieflijk dromerig was, is hij dit jaar uit zijn schulp gekropen en blaast in alle hevigheid van het podium af. Overweldigend, overdonderend en toch innemend. Hoe dan ook prachtig! Lichtman, die vorig jaar het licht voor Watson verzorgde, moet ook toegeven dat de lichtman die de band dit jaar zelf meegenomen heeft toch echt een extra dimensie aan het geheel toevoegt met precies getimede lichtexplosies.

Wat ik niet voor mogelijk had gehouden, maar wat me van Watson ook niet verbaast, is dat hij de zomer in me losmaakt. Want ik sluit mijn ogen en waan me terug bij Into the Great Wide Open, op een zonnig Vlieland, in totale ontspanning. Watson verklaart zijn liefde aan Utrecht. Van mij mag ie ieder jaar terugkomen. Voor een stukje zomer eind november.

Ik sta op het station op de bus naar mijn ouders te wachten. Achter mij wordt een straalbezopen zwerver door vier mannen van de spoorwegpolitie de Burger King uit begeleid, waar hij op de grond tussen de tafeltjes lag. De zwerver heeft niet zo’n zin om de natte kou ingestuurd te worden, dus stribbelt daarbij tegen, waarbij hij half tegen een geschrokken ouder vrouwtje aan struikelt. Hij haalt uit naar de vier mannen, die reageren met een flinke duw waardoor de volledig onverstaanbare zwerver op de grond belandt. Vier Marokkaanse jochies beginnen te lachen en te joelen: ‘Sooooooow, kijk hem gaan dan!’ Het vooruitzicht van een matpartijtje is genoeg om hun vrijdagavond goed te maken blijkbaar.

‘Jongens, stoer hoor, vier tegen één,’ bromt een jongen van mijn leeftijd die met zijn handen in zijn zakken staat toe te kijken. Een van de spoorwegpolitiemannen laat zich verleiden tot de discussie. ‘Jongen, we zijn al vijf uur met hem bezig. De politie is al een uur geleden gebeld, maar die komen maar niet opdagen. En we gaan het natuurlijk niet pikken als hij gewelddadig wordt.’ Een krullenbol komt zich er ook nog even mee bemoeien: ‘Maar dat hoeft toch niet zo? Hier heeft die man toch ook niks aan? Je moet gewoon zorgen dat die man goed opgevangen wordt! Hoe komt het dat ie hier dronken rond loopt te zwerven denk je? Omdat de maatschappij hem in de steek laat!’

Nu heb ik jarenlang op het station in Utrecht gewerkt en heb ik zelf ervaren hoeveel overlast (dronken) zwervers kunnen veroorzaken. Hoe frustrerend het is om iemand weg te sturen die na een kwartier toch weer terug komt. Hoe graag je dan zelf ook wil dat er een betere oplossing is. Even heb ik de neiging me in het gesprek te mengen en te zeggen dat de krullenbol niet moet vergeten dat de spoorwegpolitie geen sociale dienst is en dat de belaagde man niet persoonlijk verantwoordelijk is voor het daklozenbeleid van de stad ’s-Hertogenbosch, dat ie ook maar gewoon zijn werk doet. Dat ie niet meteen een oordeel moet vellen gebaseerd op hetgeen hij ziet, omdat dat maar een fractie van het verhaal is.

Maar ik doe het niet. Want dat zou de discussie alleen maar vergroten. Door iemand te zeggen dat ie zich er niet mee moet bemoeien bemoei ik me er immers zelf ook mee. In plaats daarvan trek ik mijn das wat dichter om me heen en loop naar mijn bus. Blij dat ik noch de zwerver, nog de spoorwegpolitieman ben.

Quirk gaat u tijdelijk even verlaten. Even off the air. Of beter gezegd: the cable. Ze moet namelijk even prioriteiten stellen. En die liggen even niet op het web. Even dan. Dat kost haar best veel moeite. Ze zit nu zelfs vol twijfels achter haar beeldscherm. Haar hand als door anti-zwaartekracht weggedrukt van de ‘publiceer’-knop. Is dit nu echt nodig? Maar ik kan toch gewoon… Quirk lijdt namelijk aan een ziekte.

Een ziekte die door haar briljant benoemd is als neurologgen. De neurotische aandrang elke dag te loggen. Of er nu iets te zeggen valt of niet (en meestal is dat niet). Dus dit experiment wordt voor haar best een uitdaging. Maar het gaat haar er niet om de ziekte te lijf te gaan. Daar wil ze namelijk helemaal niet van genezen. Waar ze wel van wil genezen is de stapel achterstallig werk die ze maar niet weggewerkt lijkt te krijgen. Dus vrees niet, lieve lezertjes. Quirk verlaat u niet omdat ze leukere dingen te doen heeft. Behalve morgen dan, want dan gaat ze naar Snoop Dogg. Ze verlaat u slechts omdat haar plicht roept. En ze enorm uitkijkt naar weer eens een avondje vrij zijn zonder schuldgevoel over dingen die ze eigenlijk nog zou moeten doen.

Als de plicht gedaan is zal zij spoedig wederkeren. Om u opnieuw te vervelen met onzinnige gedachtengangen, kasteelromannetjesfictie, muziekgewauwel en kleine observaties. Misschien over een maand, misschien over een morgen.

In de tussentijd: vergeet haar niet.

Wat is het toch fijn als de mensen om je heen met je meedenken. Sinds ik deze post schreef word ik met enige regelmaat bestookt met berichten over Them Crooked Vultures. Zo stuurde hij me al een link naar een downloadsite waar ik de langverwachte plaat kon vinden nog voor ie uitgebracht was. Mijn vader vertelde me over de set die gisteren op de BBC werd uitgezonden en die door hem voor mij op een dvdtje wordt gezet. En van mijn ex-collegaatje kreeg ik een smsje: de plaat is uit!! Maar zoals zij ook al verwachtte, wist ik dat natuurlijk al. Dus aan alle lieve vrienden die me zo goed op de hoogte hebben gehouden: hij is binnen hoor, ik heb hem!! Deze heren gaan mij de winter doorhelpen. Rock ‘n Roll!!

Excelsior maakt er een gewoonte van leuke pakketjes aan te bieden van hun bands. Zo kwam ik vannacht thuis met dit combinatiepakket van Moss, dé Nederlandse band van het moment als u het mij vraagt. Een tasje en de lp, met daarin ook nog eens de cd. Want ik ben zeker een vinyl-minnend meisje, maar het is ook fijn als ik die nummers gewoon in mijn Itunes kan laden natuurlijk. En aangezien die lp groter is dan mijn Mac, denk ik niet dat het me gaat lukken om die erin te proppen..

Op het allerlaatste moment nam ik gisteren het wijze besluit om toch nog even de Ekko in te duiken om de drukbezochte show van Moss mee te pikken. Vrienden waren al lyrisch over de nieuwe plaat Never be scared/ Don’t be a hero, die een tijdje geleden op de luisterpaal van 3voor12 te bewonderen was. Ik luisterde hem een keer en dacht: ja leuk, maar zó bijzonder is het nou ook weer niet. Maar bij de tweede keer was ik al helemaal om. Moss maakt prachtige popsongs met een heel eigen sound, prachtige samenzangen, mooie gitaarlijnen en lekkere drumpartijen. Moss heeft een ziel. Moss is, zoals Nederlandse poprecensenten nog wel eens plegen te zeggen, ‘on-Nederlands goed’. Want blijkbaar is men ervan overtuigd dat er in Nederland  niks goeds gemaakt kan worden. Wat een vertrouwen.

En naast mooie muziek maken hebben ze ook nog eens een hele prettige podiumpresentatie. De heren stonden er relaxed bij en hadden zichtbaar lol, wat voor mij altijd een plus is. Ondanks hun aversie tegen toegiften ‘we vinden dat zo’n onzin, van het podium afgaan, jullie joelen en wij weer terugkomen, dat we maar meteen doorspelen‘ lieten ze zich tóch verleiden er een te doen. Want zelfs na de toegift-die-geen-toegift-was had het publiek in Ekko er nog geen genoeg van. Hoogtepunt van de avond was de aankondiging van de zanger dat hij van Amsterdam naar Utrecht ging verhuizen. Daarmee had hij ons natuurlijk meteen voor zich gewonnen. Hij bood Amsterdam zijn oprechte excuses aan met behulp van dit prachtige nummer, waarmee de band al in De Wereld Draait Door te zien was.

En er staan nog veel meer van dit soort pareltjes op de plaat. Wilt u de rest ook horen? Koop die plaat dan, want deze jongens verdienen best een succesje.

O, en Muts kocht een muts. Pet. Mutspet. Ding dat mijn hoofd warm houdt tijdens koude dagen in Berlin. O en Nederland natuurlijk.

Bent u mijn uitzicht al zat? Ik niet. Kijk nou!

De meest gebruikte zoekterm waarmee mensen op mijn blog komen is: duif. Of ezel. Een van de twee. En dat zal er nu niet beter op worden natuurlijk. Ik had nooit verwacht dat er zoveel mensen geïnteresseerd zouden zijn in duiven. Of ezels. Waar zouden die mensen dan naar op zoek zijn hè? Feestje doet het ook altijd goed. Maar dat snap ik nog wel. Iedereen is tenslotte op zoek naar een feestje. Ik kan er ook wel weer een gebruiken. Ik heb er morgen ook weer een. Een trouwfeestje. Leuk natuurlijk. Maar ik denk alleen maar: nee! Dat kan niet! Geen tijd voor! Ik moet XML-en morgen hoor! U ziet het: de nieuwe functie is al helemaal gewend. *spontaan zenuwtrekje*. Ik raaskal hè? Ja. Ik raaskal. En het is niet eens goed raaskal. Kaalras. Juist ja. Excuses. Ik ga mij nu even terugtrekken en mijn wonden likken. Wellicht dat morgen mijn hoofd wat minder overstroomt en er weer wat ruimte (en tijd) voor een minder slecht excuus van een logje is.