Ik zou hier een leuk stukje van kunnen maken nog, maar ik heb het een beetje druk. Dus dit wordt een korte maar krachtige uitreiking. Laten we weer beginnen met de Playstation.

Ja ho, ik ga het nog wel een béétje spannend maken natuurlijk! Dus eerst ook een briefje trekken voor de Xbox. Geen zorgen, ik hou ze goed uit elkaar.

*enter tromgeroffel*

…

…

…

Tadaa!

Gefeliciteerd Maz! Jij komt de winter wel door met die stapel Playstation spelletjes op je enige echte eigen retro enigszins verkleurde maar heus nog steeds hele leuke Playstation! Woohoo!

En *enter nog een keer tromgeroffel*

….

….

Gefeliciteerd Susy! Jij … eh … moet Olivia nog een jaar laten wachten tot ze het eerste spel mag spelen. Haha! Maar ach, die leeftijdskeuring is intussen al lang geleden, onder de huidige normen mag ze hem misschien wel al spelen. Ik zou zeggen: probeer hem zelf even uit en bepaal dan of ze er klaar voor is. Of koop er op marktplaats wat spellen voor lagere leeftijden bij. Of eh, zo. Maar hee: woohoo!

Gefeliciteerd!!

Winnaars in Groningen en in Limburg.. Had dat nou niet wat dichterbij gekund?!

Het lijkt wel lente!! Dus is het in huize Quirk tijd voor een lenteschoonmaak. Nou ja. Opruiming dan toch. Voordat ik word opgegeven voor zo’n programma waarin mensen met verzamelwoede onder hun eigen rotzooi vandaan geplukt moeten worden ga ik maar eens wat rotzooi ontzéttend léuke spullen weg doen. En die kan ik natuurlijk naar de stort brengen. Maar hee! Misschien kan ik er zomaar nog iemand blij mee maken! Dus tatadadaaaaa: leuke spullen! Gratis!

De kenners onder u wisten intussen al dat ik een gamenerd ben. Was. Ben. Een beetje. Dus heb ik in mijn leven aardig wat gamebenodigdheden verzameld. Maar ja, die fabrikanten zijn ook niet op hun achterhoofd gevallen en brengen dus regelmatig iets nieuws uit. Wat met zich meebrengt dat het oude ergens in een hoekje verdwijnt. Want toch zonde om zomaar weg te doen, dat ene spel is eigenlijk nog wel heel leuk, en die heb ik nog niet uitgespeeld, doe ik vast nog wel eens..

Ja. Niet dus. Dus nu mogen ze toch weg. Mijn geliefde eerste Playstation (ja dat is best een traan-wegpink-moment ja!) en mijn eerste X-box. Voor de liefhebber. Laat ik beginnen met de Playstation One, ook wel bekend als PSX. Man wat voelde ik me een held toen ik die in huis had en wat heeft die me een hoop uren slaap gekost!

Voorzien van 2 controllers, twee geheugenkaartjes, de benodigde snoertjes en maar liefst 18 spelletjes!
En wel in de volgende leeftijdscategorieën:

• alle leeftijden: Sheep, Rayman
• 11+: Oddworld
• 15+: Dracula Resurrection, Silent Hill, Dino Crisis, Fear Effect, Koudelka, Tomb Raider 3
• 16+: Celebrity Deathmatch
• 18+: Tenchu 2
• ongecategoriseerd: Medievil 2, Final Fantasy 8, Alone in the Dark, Dracula 2, Warriors of Might and Magic, Legacy of Kain: Soul Reaver, London Racer 2

Als ik mocht kiezen zou ik een wolk zijn.
De hele dag lekker een beetje zweven, badend in het zonlicht.
Mensen verblijden met een beetje koelte op hete zomerdagen.
Kwetterende vogels de hele dag rond mijn hoofd.
Af en toe eens lekker zeiken.
Als ik boos ben de mensen eens écht op hun donder kunnen geven.
En de hele wereld rond kunnen gaan zonder moe te worden.
Echt, een wolk zijn is hemels!

Agnes Obel gaat als een trein in Nederland. Toevallig, want ik ga IN een trein. Naar haar toe. De Rabozaal van de Melkweg mag ze platspelen vandaag. Ik geef toe, mijn verwachtingen van deze dame zijn hooggespannen. Ik word erg blij van haar album Philharmonics, en aan de snel volstromende zaal te zien ben ik niet de enige.

Na het zeer aangenaam verrassende voorprogramma van Yori Swart komt Obel plechtig het podium op. Zwijgzaam, verlegen en met een innemende glimlach zet ze zich aan haar vleugel, precies zoals ik haar in gedachten had.
Haar optreden is helaas niet zoals ik het in gedachten had. Door haar staccato manier van spelen verliezen haar nummers de diepte en het drama die me op de plaat juist zo aantrekken. Ze worden oppervlakkig en niet gevoeld, bijna popsongs. Het mysterieuze maakt plaats voor iets wat bij (zeldzame) vlagen zelfs neigt naar hoempapa.
Haar ijle, bijna fluisterende stem lijkt zijn best te willen doen nog breekbaarder te zijn dan op haar cd. Maar de extra pauzes en hijgjes die Agnes laat vallen geven het geheel een onoprechte, gemaakte sfeer. Ze doet teveel haar best, lijkt het.
Opvallend is dat ze bij de nummers die niet van Philharmonics komen wel datgene laat zien waar ik voor gekomen ben. Een vloeiende dramatiek, een voorzichtige maar eerlijke stem, eindelijk duikt ze in haar gevoel. Eindelijk krijgt haar muziek weer een ziel.

De zaal is het duidelijk niet met me eens en geeft haar en de begeleidende celliste een staande ovatie. De Rabozaal is nu eenmaal een theaterzaal, dan neigen mensen nogal snel naar een staande ovatie. Begrijp me niet verkeerd, een ovatie verdient Obel wat mij betreft zeker. Voor de plaat die ze gemaakt heeft. Voor hoe schattig ze is als ze met overslaande stem oprecht verrast het publiek bedankt. Maar niet voor dit optreden.

Maar dat neemt niet weg dat ik haar op Into the Great Wide Open gewoon nog een keer ga bekijken. Iedereen verdient tenslotte een tweede kans.

P.S. Deze recensie is ook geplaatst op Culture in Motion. Daar vind je nog veel meer leuke recensies en tips op het gebied van muziek, film, cultuur en literatuur. Enjoy!

Onder de mistige winterzon trekt het landschap langzaam aan me voorbij. Vol kleine heuvels en oude Duitse dorpjes. Buiten lijkt het warm en koud tegelijk. Op weg naar die altijd in beweging zijnde stad lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan.

Ik kijk naar hoe het witte licht speelt met de takken. Op een oud schuurtje staat een boer zijn dak te vegen. De wereld is zo wonderlijk, bezien vanuit een trein.

Ik geniet van al het moois en denk aan mijn Lief. En weet dat hij precies hetzelfde zou zien als ik. En met een brede glimlach rijd ik verder.

Denk je lekker aan de sushi te zitten, blijk je godverdomme gewoon bij de Chinees te zitten! Dat dacht ik gisteren toch even toen Novy en Ibendebiben bij onze ober navroegen waar hij eigenlijk vandaan kwam. “Leiden,” was zijn droge antwoord, maar na enig aandringen bleek ie toch wortels in China te hebben, net als de rest van het personeel. Beetje jammer voor hem dat die wortels daar lagen, want wat heb je aan wortels als ze helemaal in China liggen? Maar dat de sushi door Chinezen in plaats van Japanners was bereid deed er verder niet toe, want hij was god-de-lijk. Ibenlijk dus eigenlijk, als je Rudy moet geloven.

Als Utrechtse heb ik nog wel eens het voordeel dat mensen naar mij toe komen omdat het zo lekker centraal ligt. En dat geldt helemaal als je een ontmoeting hebt met mensen uit Roermond, Meppel en Groningen. Dus mocht ik gisteren Susy, Nicolekebolleke, Ibendebiben, Novy en Santenkraam verwelkomen in mijn fijne thuishaven. Nee ze kwamen niet met de boot, gewoon met de trein. Heel raar. Ik had alle dames al eens eerder ontmoet, behalve Santenkraam, dus ik was erg benieuwd! Maar ook zij blijkt, net als de anderen, gewoon net zo leuk en lief als op haar log. Ik had ook niet anders verwacht! En ze had ook nog eens een heel mooi boekje met onze portretten voor ons allemaal gemaakt.

Na een terrasje waar Iben al meteen vrienden maakte met de lokale bevolking, schoven we met zijn zessen aan tafel bij Moto. Geen idee hoe lang dit restaurantje er al zit, ik had het eerder nog niet gezien, maar wat een ontdekking! We kregen echt heerlijke sushi, sashimi en californian role iets dinges met avocado en balsamico. Heul lekker allemaal! En als echte internetbabes begonnen we natuurlijk niet meteen te eten, maar werden er eerst foto’s gemaakt voor twitter, facebook en weblogs.

(Kijk, Novy heeft een kroontje! En het is een Chinees!)

Het eten met stokjes was voor sommige mensen nog even oefenen. Ik noem geen namen, maar ik moet zeggen dat Nicoleke het er toch heel aardig af bracht voor een beginner. Eh. O. En met stokjes moet natuurlijk ook gespeeld worden!

Schattig!

Iben vond het blijkbaar héél raar dat er foto’s gemaakt werden.

Na nog een drankje in de Toque Toque moesten de Roermondse dames helaas alweer afscheid van ons nemen, want die moesten nog iets doen met zo’n prins. Nee niet die van dat witte paard, maar die van dat veul bier en die kutmuziek. Santenkraam en Novy waren slim genoeg om te blijven slapen zodat ze nog mee konden gaan dansen. Op weg naar Ekko maakten we nog een pitstop in de Flitz. Ach, de Flitz. Waar de cola nog uit glazen flessen geschonken wordt, je nog een potje kunt darten en de dj nog platen draait alsof ie voor een uitverkochte zaal staat in plaats van voor een schrale kroeg met anderhalve man en een paardekop. En drie lekkere wijven natuurlijk.

De nacht werd afgesloten met een potje dansen in Ekko, waar met name Novy erg in de smaak viel bij de jongens. Jongetjes. Waar we nog ouderwets te horen kregen: ‘zeg, willen de dames nog wat drinken?’ en waar we op de dansvloer met name erg blij werden van Yeasayer, DJVT en Florence and the Machine. En waar we al schaterlachend naar buiten gingen door de jongen bij de garderobe, die tegen Novy, die toch wel enigszins opziet tegen haar aanstaande 40e verjaardag, zei: ‘ah joh, je bent toch nog geen 40 ofzo??’

Na een nachtje met iets te weinig slaap besloten we de ochtend, nou ja, middag, maar vooral relaxed door te brengen met een ontbijtje en Wie is de Mol op Uitzendinggemist. Het is Pepijn. Ontdekte de man van Santenkraam. Dan weten jullie dat alvast.

Om Nicoleke nog één keer jaloers te maken stopten we op het station nog even bij Starbucks, waar de dames genoten van carrotcake en ik een cinnamon role mee naar huis nam.

Daarna moest er toch écht uitgezwaaid worden, want Novy had nog 2 uur treinen voor de boeg. Meiden, ik vond het weer heel erg gezellig met jullie!! Ik kan niet wachten tot de volgende keer.

Uit alle macht probeert hij zijn tegenstander van zich weg te drukken. Zijn met moeite vergaarde voedsel schermt hij met zijn lichaam af. Maar ook die ander heeft honger en laat zich niet zomaar afschepen. Terwijl de woeste worsteling voortduurt bespringt zijn broer een nieuwe prooi. Eentje die wel 20 keer groter is dan hij! Met wilde bokkensprongen probeert die zijn aanvaller af te werpen, maar hij knijpt zich stevig vast. De twee krabben hebben duidelijk flinke honger! En terwijl nummer één de zeester eindelijk die mossel weet te ontfutselen knabbelt nummer twee rustig op de vin van de schol op wiens rug hij nog steeds meelift. Arm visje. Dat aquarium is ook veel te klein. Krijgen ze überhaupt wel eten?

Tja, je moet wad ghehehehe als het weer een dagje niet zo meezit. Dus dan bezoek je het jawel, bezoekerscentrum. Voor één hele euro! Alleen de sensatie in dat aquarium was al meer waard. Maar gelukkig hebben we ook al mooi weer gehad en zijn er al wat mooie plaatjes geschoten. Er ligt niet veel sneeuw, maar het eiland is wel mooi wit. Vooral op het strand, waar je niet meer kunt zien waar de zee begint omdat er zoveel ijs op het strand ligt. Maar wat je er wel kunt zien: zeehondjes! Jawel! Hoe cool!

En eh, een stoel. Ook leuk.

En torens. Twee! Joechei! Quirkies houden namelijk van torentjes. En dat heeft vást níks met Freud te maken. Nee.

Da’s de witte. De oude. Die eerst vuurtoren was. En toen watertoren werd. En nu eh, gewoon toren is.

En da’s de rooie (nee! ja.). Die doet het nog. Die wentelt elke avond een felle straal over het dorp. En daar word ik dan blij van.

Jammer, ik wilde net gaan zwemmen..

Scháttig durpske hebben ze ook.

Met semi-levende kerststal!

En een mooi versierd boompje voor het Midwinterfestival morgen.

Ik weet nog niet of Schier Vlie kan overschaduwen, maar het bevalt me hier prima. Hopelijk wordt het snel weer mooier weer, zodat er wat langere tours naar het Oosten inzitten. Tot die tijd zeg ik: proost!

Mijn examen Noors komende vrijdag herinnert me eraan dat ik nog moet studeren u nog een post van me tegoed heeft over mijn trip naar Stavanger. Daar ging ik heen om eindelijk eens een bezoek te brengen aan de Noorse. De Noorse woonde jaren geleden tijdens haar stage bij mij in huis en sindsdien zijn we vrienden. Gezien ik nu eindelijk eens de middelen had om haar op te zoeken heb ik dat ook snel gedaan. Tis tenslotte crisis, voor je het weet ben je weer blut!

Een beetje nerveus was ik wel, want ik had haar al een hele tijd niet gezien en zo vaak spreken we elkaar niet. Maar zoals dat bij sommige mensen gaat: zodra we elkaar weer zagen was het weer goed. Ik kon eindelijk kennis maken met haar dochtertje, dat inmiddels al 2,5 was en ik alleen nog maar in de Noorse haar buik had zien zitten. De dreumes wordt gelukkig tweetalig opgevoed, dus ze kon mijn Engels prima verstaan, al kon ze het niet zo goed beantwoorden. Al snel had ik mijn eerste Noors geleerd: ‘min!’ (van mij!) en ‘jeg vil ikke!’ (ik wil niet!). Ondanks deze favoriete uitspraken was ze een dotje en gezien ik Nijntje bestek voor haar had meegenomen waren we direct dikke vrienden (kinderen zijn tenminste nog makkelijk om te kopen).

Stavanger is eigenlijk helemaal niet zo ver weg, het ligt praktisch aan de andere kant van de Noordzee. Na anderhalf uur vliegen maak je een spectaculaire duik over het zeewater en net als je je reddingsvest wil opblazen blijkt er toch nog een landingsbaan te zijn. Ondanks dat het een van de grotere steden van Noorwegen is wonen er nog geen 120.000 mensen: lekker rustig dus. Ik was een beetje teleurgesteld door het gebrek aan bergen, maar met heuvels, groen en zee was ik al genoeg verlost van stad. En bergen zou ik alsnog zien tijdens onze boottocht door het beroemde Lysefjord: een van de mooiste fjorden van Noorwegen, o.a. bekend om de steile klif Preikestolen.

Daar wil je toch zo gaan wonen, op dat eilandje? De stad zelf is ook leuk, met kleurrijke straten, lekkere broodjes: de Noren zijn een echt broodvolk naar het schijnt, het oliemuseum, de restaurantjes in de haven, het uitzicht van de televisietoren.

Een weekend bleek al snel veel te kort, maar nu ik weet dat het zo goed te bereizen is duurt het vast niet zo lang voor ik er terugkeer. Rest mij afscheid van u te nemen met wat mooie Noorse street-art.