Koffiebeun

oktober 24, 2009

koffie_kopje_1Koffie. Het zwarte goud. Ik heb een rare verhouding met koffie. Als ik op mijn werk ben is het het eerste wat ik doe. Koffie halen. Nou ja. Koffie. Automaten-cappuccino. Dus dat is bij lange na geen koffie te noemen. Zelfs de automaten-koffie is immers bij lange na geen koffie te noemen. Ontbijt heb ik meestal nog niet op, want ik ben niet zo’n ontbijt-typje. Maar dat is dan het eerste wat ik naar binnen giet. En dat blijf ik dan ook de hele dag naar binnen gieten.

Ik vind het niet lekker. Ik haal het, dan is het te heet, dus zet ik het even opzij. Vervolgens vergeet ik het en drink ik het veel later nét niet bevroren op. Daarbij een vies gezicht trekkend. Als iemand me vraagt of ik nog wat wil drinken slaak ik een ‘cappuccino!!’ uit alsof ik al maanden niks meer gedronken heb. Terwijl ik dan meestal nog snel de laatste slok naar binnen moet gieten om mijn beker mee te kunnen geven aan de koffie-haler. Dus ik begin me intussen ernstig af te vragen wat voor verslavende stoffen er door dat cappuccino-poeder gemengd worden.

Als ik thuis werk drink ik namelijk nooit koffie. Werken doe ik eigenlijk ook nooit. Ik moet er zelfs niet aan denken eigenlijk. Dus de Pavlov-reactie hangt meer samen met de plek van het werk, dan met de actie. Zo ook met restaurants. Als ik ergens uit aan het eten ben, drink ik bijna altijd een cappuccino na het eten. Daar heb ik dan ook echt zin in. Maar als ik bij vrienden thuis eet en die hebben uitgebreid gekookt, dan heb ik die behoefte helemaal niet. Ik ben dus enorm geconditioneerd op plaatsen waar je aan de koffie hoort te gaan.

Ik kan me trouwens mijn eerste kopje nog herinneren. Op de basisschool werden twee kinderen uit mijn klas gehaald die ‘mochten’ afwassen. Ja je kunt kinderen echt van álles wijsmaken. En in díe klas was ik nog wel één van de slimsten! ‘Jij wil zeker wel afwassen hè? Dat is leuk joh!’ Toen ik het thuis nog eens uitprobeerde en mijn moeder besloot dat ik dat eigenlijk wel elke dag kon gaan doen drong toch langzaam het besef binnen dat ik me had laten naaien. Dus, mijn vriendje en ik gingen afwassen. Helemaal hyper en blij vereerd dat wij voor zo’n ‘volwassen’ werkje kinderarbeid zeg ik je, kínderarbeid! waren uitverkoren. En omdat we het zo goed gedaan hadden, kregen we ook een ‘volwassen’ beloning. Koffie. In de lerarenkamer.

Ik was denk ik een jaar of negen. Het was meer melk en suiker dan koffie. Maar ik dronk Koffie! En ik vond het lekker! ’s Avonds thuis vertelde ik trots dat ik op school koffie had gedronken. Mijn vader ’s werelds grootste koffieleut zag meteen een bondgenoot in me en schonk me daar nog eens een kopje in. Ik gooide er een scheutje melk en een schepje suiker in. Nam een slok. Nog maar een scheutje en een schepje. Nog een slok. Nog een scheutje en een schepje. Nog een slok. ‘Ik vind het niet lekker..’ bracht ik piepend uit. Ik zie nog de teleurstelling in de ogen van mijn vader. Met een zucht goot hij mijn kopje leeg in de gootsteen.

Tja, het was toch de adrenaline van het afwassen die de cafeïne deed smaken denk ik..

Advertenties

8 Reacties to “Koffiebeun”

  1. Rosalie said

    Dat met die automaten-cappucino dat heb ik dus ook. En ik snap het echt niet. Want dat spul is echt niet te zuipen. Dit moet wel bijna een complot zijn…

  2. Dan hebben wij t toch heel luxe op t werk. Wij hebben n koffieapparaat met verse bonen… Zalig!
    Thuis drink ik ook zelden koffie hoewel we wel n luxe Nespresso ‘masjien’ hebben. Eigenlijk meer voor bezoek en voor als we koffie willen, we het maar meteen goed doen…

  3. creatiefmetquirk said

    @ Rosalie: ah, dus mijn paranoia is terecht, ik wist het!
    @ Nicolekebolleke: ze zeggen dat er in ons apparaat ook verse bonen zitten, maar ik proef ze niet in ieder geval. Maar bij jou hebben ze ook Macs, bij ons pc’s uit het jaar 0 (of ’01 eigenlijk) dus ja, verschil moet er zijn zullen we maar zeggen.
    Huisgenootje had trouwens ook een Nespresso, dat was wel goeie koffie, maar een beetje een te duur apparaat voor dat ene bakje dat ik thuis per half jaar drink.

  4. Brit said

    Oeh, oeh, ik sluit me aan bij de complottheorie!!! Ben ook een automaat-cappucino-junkie… Maar ik lust ook wel echte hoor (heeft ’s werelds grootse koffieleut toch nog een erfgenaam die de familietraditie kan voortzetten – en aangezien Tristan ook al regelmatig een bakkie doet… komt goed!!!)

  5. creatiefmetquirk said

    @ Brit: ja echt cappuccino lust ik ook, maar koffie is toch niet mijn kop thee. Woeha! En Tristan doet ook regelmatig een bakkie? Geen wonder dat dat joch zo druk is! 😉

  6. huisgenootje said

    Ik lust ’t niet eens meer echt sinds 9 + 9 maanden. Damn hormonen…
    En Surfman drinkt ’t alsof het water/bier/limonade is, je kunt ‘m net zo goed zwarte bocht geven, verschil proeft ‘ie toch niet door de hoeveelheid suiker. Wat een man hè.
    Dus ja, zo’n Nespresso dingetje is eigenlijk alleen maar geld & milieu (de aluminium cups) verspilling. En we blijven er in trappen.

  7. creatiefmetquirk said

    @ Huisgenootje: damn George Clooney.. 😉

  8. rudy kaals said

    Wellicht dat dat voor mij ook wel geldt. Dat ik helemaal niet van koffie houd, maar zo’n Milchkaffee op de fiets nu eenmaal bij het straatbeeld hoort..

    nu, als je hier bent, ga ik je op een fatsoenlijke bak pleur trakteren. Klinkt gezellig toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: