Met een cowboy naar de woestijn

september 10, 2010

“Je moet een keer met me mee rijden,” zei hij al tijdens onze eerste ontmoeting. “Ik wil jou graag laten zien wat ik hier zie. De mooiste plekken van Vlieland.” Tja, daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen.

Dus zoek ik hem op op het strand bij Strandhotel Seeduyn: Folkert de cowboy. Misschien kent u hem intussen al van zijn Vlieland-website. Maar hij schrijft niet alleen, hij is ook chauffeur op de Vliehors expres. Terwijl een schoolklasje Duitse kinderen achterin de bak wordt geloodsd klauter ik voor in de cabine. Da’s wel een ere-plek hoor, want tijdens de rit daarvoor zat de burgemeester himself nog daar!

Al snel scheuren we over het strand, op naar het Wilde Westen. Voor ons uit vliegen meeuwen laag over het zand. De wandelaars zwaaien naar ons. In het zand is een boodschap voor Folkert achtergelaten. En ook zelf laten we een stroom van woorden achter ons. De bewoonde wereld verdwijnt achter ons en we naderen snel het oefenterrein van de luchtmacht. Folkert vraagt over de radio toestemming om door te rijden. Een straaljager raast vlak over ons heen. We mogen door en rijden verder naar het Grote Zand, het Grote Niets.

De Vliehors is een enorme zandvlakte, alleen onderbroken door het drenkelingenhuisje en de houten steiger voor de boot naar Texel. Wonderbaarlijk hoe een paar houten palen en planken zoiets prachtigs kunnen worden. Tussen de palen van de steiger door zie ik de vuurtoren van Texel. Hij lijkt zo dichtbij te zijn dat je ernaartoe zou kunnen zwemmen. Of lopen, als het water nog lager zou staan. Misschien was Jezus op de Wadden toen hij over het water liep, bedenk ik me.

Helaas zijn er vandaag geen zeehonden te zien op de punt van de Vliehors. Dat geeft niet. Dan heb ik nog een smoes om hier nog eens terug te komen. Alsof ik die nodig heb. Mijn gympies worden langzaam nat, mijn huid langzaam warm. Ik sluit dit plekje in mijn hart en wil eigenlijk nu al niet meer weg.

Maar het drenkelingenhuisje wacht ons nog. Het witte stipje aan de horizon nadert snel met Folkerts voet op het gaspedaal. Het huisje, waar vroeger drenkelingen water, voedsel en dekens konden vinden, wordt nu gebruikt als juttersmuseum. Het is een volle, bonte verzameling van flessenpost, kinderspeentjes, dierenbotten en al het andere wat de zee door de jaren heen op het strand gespuugd heeft. Maar het mooiste aan het huisje is hoe het daar staat. Helemaal alleen op hoge poten op die grote zandvlakte. En wat een baken van redding het vroeger geweest moet zijn voor hen die het nodig hadden.

Een ritje later rijden Folkert en ik terug naar de steiger, om mensen op de boot naar Texel te zetten en passagiers mee terug te nemen. Tussen deze wisseling door hebben we een paar minuten het uitzicht voor onszelf. Naast elkaar kijken we vanaf de steiger naar Texel, naar de zon op het water, naar al het moois dat voor ons ligt. Met een brede glimlach kijk ik naar de cowboy naast me, en zie dat die hetzelfde ziet als ik. Vlieland is onvoorstelbaar mooi.

Terwijl de nieuwe passagiers aan komen lopen draait Folkert nog maar eens een zwaar sjekkie. Zoals dat hoort, bij een cowboy.

Van al dat prachtigs zijn natuurlijk ook foto’s gemaakt ja. Maar dat verrekte kabeltje van mijn camera ligt nog steeds thuis. En ik ben nog steeds hier. Heel even nog tenminste. Beeld volgt!

Advertenties

16 Reacties to “Met een cowboy naar de woestijn”

  1. Das Bob said

    Mooi stukje, krijgt vast een vervolg ๐Ÿ˜‰

  2. sanneke said

    Lieve Quirk, je bent dus toch verliefd geworden op Vlieland! Maar dan weer net een beetje anders dan ik het bedoeld had. ๐Ÿ˜‰ Volgend jaar weer terug naar je grote liefde en dan komen wij ook mee!

  3. Door said

    Wat een heerlijk verslag. Ik zit al helemaal met mijn hoofd op Vlieland, echt waar. Dank voor het delen en je mooie omschrijvingen!

    En die Folkert, die klinkt als een stoer tiep. Biertje mee gedronken?

  4. Zepha said

    Aii ik denk dat wij ook nog even moeten gaan voor we Nederland verlaten. Wat weet je het allemaal mooi op te schrijven.

  5. creatiefmetquirk said

    @Sanneke: ja maar dat was ik al! Haha. Toch geen nieuwe liefde erbij dus, helaas. Dat wordt weer een jaar wachten. ๐Ÿ˜‰
    @Door: Graag gedaan! Nu het nog een keer zelf gaan bekijken. Yep, biertje mee gedronken, nou ja, wijn dan toch. Bier is vies. ๐Ÿ˜‰
    @Zepha: jaaaaa, moet je doen!! Wordt wel krap al dan hรจ?! En nog superbedankt voor het schone huis en taart en bloemen!!

  6. ineke-postma said

    vlieland verveeld nooit. is elke weer anders. zijn al 3x geweest dit jaar en hoop dit najaar nog een keer te gaan en met folkert oppad te gaan is gewoonweg een feest zoals hij kan vertellen. das ja mooi man

  7. creatiefmetquirk said

    @Ineke: welkom Ineke! Mooi hรจ? Zoals Folkert in zijn stuk ook zegt: de zee en de lucht zijn elke dag anders. Ik hoop er ook snel weer terug te komen!

  8. pepperfly said

    Hierover heeft mijn jongste het nog vaak: het ritje over de Vliehors, de uitleg in het drenkelingenhuisje…de accordeon op de terugweg. Hilarisch, en goed voor een bestendige herinnering voor een 12-jarige. Ja, en ook รฉรฉn voor de moeder.

  9. creatiefmetquirk said

    @Pepperfly: Cool. ๐Ÿ™‚ Ik vond het ook een memorabel ritje!

  10. Maz said

    Ik wil ook naar de Vliehors! De eerstvolgende keerdat ik op Vlieland ben (morgen?) ga ik ook.

  11. creatiefmetquirk said

    @ Maz: ja moet je zeker doen! Mag je vast ook voorin van Folkert. ๐Ÿ™‚ Vanaf morgen ben je in ieder geval al een stuk dichterbij! Maar vergeet niet dat je hier nog een borrel moet doen voor je definitief overhuist hรจ?! Anders kom ik je in Groningen opzoeken! ๐Ÿ˜‰

  12. Impa said

    Zeg. Twitteren is heel leuk en verslavend, dat snap ik allemaal best, maar dat betekent niet dat je daarnaast niet OOK gewoon met regelmaat mooie stukjes proza kunt schrijven. Dus kom jij nou maar es als de wiedeweerga terug op je verwaarloosde weblog om hier te bloggen. The imperative being met regelmaat, anders is het geen bloggen.

    Potverdrie. Nu ben ik het zat, hoor. Die tekst-hickups hier. Bloggen willen we!

    Anders missen we je.

    Pffff.

  13. creatiefmetquirk said

    @Impa: *met klein stemmetje* ja, je hebt gelijk. Ik zal mijn best doen. Fijn dat je me mist. ๐Ÿ™‚

  14. Laura said

    Prachtig stukje, het nam me weer even terug naar vorig jaar. Met Folkert naar het drenkelingenhuisje.
    Over 5 weken gaan we weer, ik kan niet wachten.
    En als ik er dan weer ben, zou ik eigenlijk niet meer weg willen.

    • creatiefmetquirk said

      Over 5 weken al! Heerlijk. Ik moet nog weer een jaartje wachten denk ik. Maar ik heb het zelfde: als ik er ben wil ik niet meer weg. Mocht je Folkert nog tegen het lijf lopen daar, doe hem dan de groeten van Quirk! ๐Ÿ™‚

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: