Trein = fijn

januari 29, 2011

Onder de mistige winterzon trekt het landschap langzaam aan me voorbij. Vol kleine heuvels en oude Duitse dorpjes. Buiten lijkt het warm en koud tegelijk. Op weg naar die altijd in beweging zijnde stad lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan.

Ik kijk naar hoe het witte licht speelt met de takken. Op een oud schuurtje staat een boer zijn dak te vegen. De wereld is zo wonderlijk, bezien vanuit een trein.

Ik geniet van al het moois en denk aan mijn Lief. En weet dat hij precies hetzelfde zou zien als ik. En met een brede glimlach rijd ik verder.

“Sjoerd is afgelopen weekend overleden.” Staat er in mijn mailbox. Ik knipper even. Want Sjoerd. Is jonger dan ik. Ehm, wás jonger dan ik. En zal dat nu dus altijd blijven. Sjoerd was mijn collega voordat ik ging freelancen. Bij ons aller Grote Blauwe Vriend. En Sjoerd was ook quirk. Een zwijgzame jongen. Met dan weer een groene, dan weer een blauwe, dan weer een rooie hanenkam. Met zijn broodtrommel, die hij regelmatig vergat. En met die insulinespuit. Die altijd met de trap ging als wij luie honden in de lift stapten. Die elk weekend bij de scouting doorbracht omdat ie het zo leuk vond om die kleine kids blij te zien. Die altijd heel vriendelijk en behulpzaam was. Voor ons als collega’s, maar zeker ook voor de Grote Blauwe klanten. Hij deed altijd net dat stapje extra om ze aan een goede oplossing te helpen. Omdat ie vond dat dat zo hoorde. Je moest mensen helpen, als je dat kon. We zouden allemaal een beetje Sjoerd moeten zijn.

Hij is in zijn slaap overleden. Ik hoop dat je mooie dromen hebt Sjoerd.